دو قدم مانده به صبح

                                                           تا عاشق تو شدم قصه واژگون کردی

دیگر برای هیچ کس

 به قدرذره ای هم اشتیاق نیست

برای هر نفس به ذره های خاک

قدری هم فراق نیست

تو را به جان من گرفته دلم همه جهان تو

به تکه تکه شدن آفتاب هم دیگر اعتماد نیست    

 

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه 1388/04/27 ساعت 21:53 موضوع شعر | لینک ثابت

                                                                       تا عاشق تو شدم قصه واژگون کردی

آلبالو پزان امشب هوای لبان تو را کرده

و به دیگ حلوای ما

غوره ی صبرمیریزند

  تو را به جاده ام دعوت میکنم

      تا برای ابدیتم

                        با تو پیمانه بگیرم

 

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه 1388/04/27 ساعت 21:49 موضوع شعر | لینک ثابت

                                                              تا عاشق تو شدم قصه واژگون کردی

سردم و سرد

   اینجا یک سیاه چاله بود  

   به گرداب هلاکت ها پا نهاده ایم

    غسل کرده ایم

     به اجابت نزدیک شویم

     که در سیاه چاله ها فرو رویم

    و به صراط قامت بندیم

                                    سخت در قلافیم

                                     کهکشان پر ازسیاه چاله هاست

و من به کدامین مجرا ؟...

گاهی جشن ستاره ها

   باز سحرگاهان است

   و همچنان سیاه چاله ها در پیچش 

                                                  بگذارید بگذرم

                                                                   به آیات ناتمام .

   

              

 

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه 1388/04/27 ساعت 21:46 موضوع شعر | لینک ثابت

                                                                     

                                                                         تا عاشق تو شدم قصه واژگون کردی

این از یاد رفته بود

ما ذبح ثانیه میکردیم

سرانجام حجله ی زندگیهامان

     به چاه مکررات

         سرخوش قی شده بود

                                       ما انگشت به حلق محبت کرده بودیم.

 

 

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه 1388/04/27 ساعت 21:39 موضوع شعر | لینک ثابت

و زخم های من همه از عشق است

                                        از عشق است

                                                از عشق است

خوش آمدیم

                   به روزهای سبز

                                         آه ،آه، آه

                                                     سبز ،سبز ، سبز

ایران سبز  

                آه ،آه،آه

                            ایران سبز

سهم من از تو چه بود ؟...

                                       آه،آه،آه...

 

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه 1388/03/23 ساعت 14:5 موضوع | لینک ثابت

دستان بی ثبات اطمینان

میان بد و بد تر حکم میکند.

 

نوشته شده توسط نیلوفر در سه شنبه 1388/03/19 ساعت 13:25 موضوع شعر | لینک ثابت

سکوت هزن ،

                  طلاقی فریادهاست

کورسویی به جام

شرابی مسکر از دستان

                                 این جهان میشد ،

                                 اگر

                                        می بود

                                                   اگر می بود.

 

نوشته شده توسط نیلوفر در سه شنبه 1388/03/19 ساعت 13:24 موضوع شعر | لینک ثابت

                                                         تا عاشق تو شدم قصه واژگون کردی

چه خوش باوریم

                        نیلبک میسازیم .

برای گذر حماقت ها

تکرار شقایق می کنیم

گنداب عسل می نو شیم

و به هم تعارف میکنیم

اینجا کورها سرنا میزنند

                               و قصد جسارت را شایعه...

هر چه چشم هاشان زیباتر

                                آبادی دورتر

      تو را چه به صدای دود ،

                                     من بیداد میزنم . 

 

نوشته شده توسط نیلوفر در یکشنبه 1388/03/17 ساعت 14:15 موضوع شعر | لینک ثابت

                                                                                    با احترام فراوان تقديم به خودم

 

قبل از هر چيز  بايد بگويم اين اولين فيلمنامه من است پس نظرات شما برايم مهم بوده و به حتم در كارهاي بعدي نقش خواهد داشت .

                                                                                                        با تشكر نيلو فر آبي

---

---

عصر –خارجی –خیابان

پدر دست حسن (کودک 12 ساله )را کشیده از کنار کبابی ،مکانیکی و سنگ قبر سازی عبور میکنند .پدر تند تند راه میرود چهره گرفته ، سرش پایین به بقالی محله میرسند .

 

عصر –داخلی –بقالی

پدر :سلام یک کیلو قند و یک پاکت سیگار بده .

بقال آنها را روی ترازو گذاشته و با پوزخندی :زهره خانم خوب هستند ؟

پدر که به حسن خیره شده است ،آرام سرش را بالا آورده چشم هایش را در نگاه بقال خیره میکند .

پدر:چقدر شد؟

بقال خنده خود را جمع میکند :4500.

پدر دست در جیب پیراهن و سپس در جیب شلوار کرده پولها را به بقال می دهد ،دست حسن را گرفته از مغازه خارج میشوند .

 

عصر –خارجی –خیابان

پدر با عصبانیت بیشتر قدم برداشه و با حسن به طرف منزل میروند.

 

سر شب –داخلی – خانه

هر دو داخل خانه میشوند .

زهره :سلام . پدر یک نگاه تحقیر آمیز به او انداخته و جواب او را میدهد .

پدر:زن یک چایی بیار مردم از خستگی ،حسن متکا کجاست؟

حسن با عجله یک متکا به پدر داده و به اتاق دیگر میرود . پدر با کانال های تلویزیون ور میرود.

 

شب –داخلی –اتاق دیگر

حسن کیف خود را برداشته کتاب و دفتر خود را بیرون آورده سرگرم نوشتن تکالیف میشود ،پس از نوشتن چند خط به دفتر خیره و در افکار خود غرق میشود ناگهان با سرو صدایی به خود آمده .پدر در حال بلند صحبت کردن و شکایت از زهره و وضعیت زندگیست .

پدر :آبرو واسه ما نذاشت خاک بر سرت کنن حالا بذار میدونم چیکارت کنم .

حسن در اتاق را به آرامی باز کرده و از لای در به پدر نگاه می کند .

 

شب-داخلی –اتاق

پدر استکان چایی را به دست داشته چای را در نعلبکی ریخته هورت میکشد و هی با خود قر قر میکند ،صدای او آرامتر میشود سپس دوباره با کانال های تلویزیون ور میرود و در آخر آن را خاموش میکند .

صدای مادر از آشپزخانه به گوش میرسد :زهره بیا سفره رو ببر .

سفره را آماده میکنند همه هستند کودکی یک ساله کنار اتاق خواب است مادر یک نگاه به او انداخته و غذا را میکشد .

در حین خوردن پدر عصبانی با صدای آرام به مادر:اکبر بقال حال زهره رو پرسید و یک نگاهی به زهره می اندازد .

زهره لقمه خود را قورت داده میگوید :غلط کرده .

پدر: گند زدی دو قورت و نیمتم باقیه ؟

زهره لقمه را آرام میجود :چه گناهی کردم که اینجوری شوهرم دادین ؟

پدر:اشتباهت این بود که طلاق گرفتی .

زهره:با حیوون که نمیشه زندگی کرد ،هر وقت بهش نمیرسید سر و صورتم سیاه بود ،میفهمین یعنی چی؟

پدر:بهتر از این بود که تو محله آبرو ندارم با چادر رفتی ،باید با کفن میومدی.

مادر نگاه التماس آمیزی به پدر و زهره می اندازد :بس کنین.  

زهره با چشمان اشک آلود از سر سفره بلند شده .

پدر :بتمرگ بگو با تو چه خاکی به آبروم بریزم ها؟

زهره به سمت اتاق دیگر میرود که پدر قاشق را به طرف او پرت میکند ،زهره جیغ زده دستان خود را روی سرش میگذارد و با فریاد میگوید :خدا منو از دست این ظالم نجات بده و بلند بلند گریه میکند .

پدر به سمت زهره حمله ور شده تا او را کتک بزند مادر او را کشیده :تو که  با این سر و صدا آبروی ما رو بیشتر بردی و پدر را به گوشه ای از اتاق میکشد .

زهره به اتاق دیگر رفته و گریه میکند .

حسن به کنج اتاق در تمام صحنه وحشت زده و ناخن های خود را می جود پس از ماجرا بعداز زهره به اتاق دیگر میدود.

 

شب-داخلی –اتاق دیگر

زهره سر خود را در متکا فرو برده آن را بغل کرده آرام گریه میکند.

حسن هم در کنار او زانو به بغل گرفته گریه میکند :چرا بابا بده؟چرا خدا به ما هم بابای خوب نداد؟

زهره حسن را در آغوش میگیرد.

 

عصر- خارجی –خیابان

پدر دست حسن را گرفته تند تند راه میروند از خیابان عبور کرده به مسیری که سمت خانه است میروند ،نگاه حسن به سمت خانه است .

اما به خانه نمیروند حسن نگاهی به پدر میاندازد، وارد یک محوطه بزرگ میشوند حسن نگاهی به اطراف می اندازد از روی ریل کهنه ای عبور کرده و به سمت اتاق نگهبانی میروند .نگاه حسن به قطار ها و ریل ها می افتد و با تعجب آنها رادنبال کرده به نگهبانی رسیده.پدر با نگهبان چاق سلامتی کرده :امانتی مارو میدین ؟

نگهبان به داخل اتاق میرود ،حسن دست پدر را رها کرده و به طرف قطار ها رفته پدر کمی بلند: کجا میری ؟

حسن :قطارارو ببینم همین جام .

نگهبان برگشته و مقداری پول به پدر میدهد :به زنت بگو چهارشنبه صبح هم بیاد زنم خیلی پا درد.

پدر:باشه خداحافظ ،حسن بریم .

حسن به سمت پدر میرود وبا هم از محوطه خارج میشوند ،حسن به عقب نگاه میکند و تمام محوطه را در نظر میگیرد .   

از ایستگاه بیرون می ایند باز حسن به عقب نگاه میکند روی تابلوی بزرگی نوشته :ایستگاه قطار باری راه آهن.

 

شب-داخلی –اتاق دیگر

حسن در حال مشق نوشتن است سر از روی دفتر برداشته و به گوشه ای خیره میشود صدای تیک تیک ساعت به گوش میرسد .

زهره در کنار او لیف میبافد و نگاهی به حسن که خیره شده است میاندازد .

زهره:حسن چیزی شده ؟

حسن به زهره نگاهی می اندازد :چرا لیف میبافی ؟

زهره؟میخوام بفروشم پولشو خیرات روح ننه خدا بیامرز کنم بیا ببینم درساتو چیکار کردی؟

نگاهی به دفتر ها انداخته آنها را به جلوی خود میکشد و با حسرت نگاه میکندو بعد به آرامی به حسن و قدری خیره میشود و دوباره به دفتر و کتاب .

زهره:حسن درس بخون من که دلم میخواست اما منو بدبخت کرد حالا هم داره زنده زنده منو میسوزونه .

حسن نگاه معصومانه ای به خواهر خود میاندازد .

زهره:حسن بنویس منم بالاخره راحت میشم .

حسن با چشمانی پر از سوال دوباره شروع به نوشتن میکند.

صدای زنگ در به گوش میرسد و مادر در را باز میکند .

مادر: سلام

پدر:علیک شام و بیارکه مردم .

زهره با شنیدن صدای پدر نگاهی به در اتاق  انداخه آب دهان خود را قورت داده و سریع تر لیف میبافد.

 

عصر –خارجی –خیابان

حسن آرام آرام از مدرسه باز میگردد ،بی حوصله از دور چشمش به ایستگاه می افتد دم ایستگاه رسیده و نگاهی به داخل میاندازد .نگهبان پشت میز خود روبروی در است .حسن به پشت دیوار رفته و صبر میکند تا نگهبان دور شود .نگهبان چایی به دست از اتاق بیرون امده و به پشت اتاق نگاهی انداخته و به انجا میرود ،حسن به سرعت داخل ایستگاه میشود و خود را از چشم نگهبان دور میکند .

از آخر محوطه ایستگاه خود را به قطار ها ی کهنه رسانده پس از چند دقیقه که از بیرون آنها را تماشا میکند داخل یکی از کوپه ها میشود.

 

عصر- داخلی-کوپه اول

خاک تمام کوپه را فرا گرفته است تعداد زیادی چوب کف قطار است حسن لبخند زنان نگاهی به پنجره می اندازد غروب است چند کلاغ در اطراف پرسه میزنند و صدای باد  به گوش میرسد .

حسن خوشحال از کوپه خارج میشود ،نگاهی به نگهبانی انداخته از پنجره نگهبانی او را میبیند .صبر میکند. نگهبان بعد از مدتی به داخل اتاقک کنار نگهبانی میرود .

حسن کیف خود را محکم بغل کرده با سرعت تمام به سمت در میرود از در که خارج میشود سرعت خود را کم کرده به عقب نگاهی میاندازد و یک لبخند کوچک .کیف خود را روی شانه انداخته به سمت خانه میرود.

 

عصر- داخلی- کوپه اول

نفس نفس زنان از پنجره به اتاق نگهبانی نگاهی انداخته اما کسی را نمی بیند صدایی توجه حسن را به خود جلب میکند در زیر چوب ها یک بچه گربه میبیند لبخندی زده و چند لحظه او را تماشا میکند آرام از کیف خود ساندویچی بیرون آورده قدری نان تکه کرده جلوی گربه میاندازد و خود هم شروع به خوردن میکند .

دورتر از گربه روی تکه چوبی نشسته با لقمه در دهان میگوید هو هو چی چی هو هو  چی چی ...

 

عصر –خارجی –پشت در خانه

حسن تازه از راه میرسد که صدای فریاد های پدر و التماس زهره را میشنود

پدر:کثافت کدوم گوری بودی؟

زهره:به خدا رفتم لیفامو بفروشم .

حسن آرام آرام از پشت در برگشته و به سمت ایستگاه قطار باری میرود .

 

شب-داخلی-اتاق دیگر

حسن با شنیدن صداهای موهومی از خواب بر میخیزد و متوجه زهره میشود که در خواب با خود حرف میزند که ناگهان از خواب میپرد.حسن هاج و واج به زهره نگاه میکند .

حسن:آب زهره، آب بدم بهت ؟

و زهره نفس نفس زنان او را نگاه میکند :داشتم بابارو میکشتم.

 

عصر-داخلی-کوپه اول

حسن در حال نگاه کردن به گربه است که متوجه نگهبان میشود ،او به سمت قطار ها می اید .حسن وحشت زده به گوشه ای خزیده کیف و زانو ها را بغل میکند نگهبان سیگار به دست از کنار کوپه میگذرد .

حسن تند تند نفس میزند نگهبان بر میگردد حسن زانوها را فشار داده کمی تکان میخورد ناگهان گربه از زیر چوب ها فرار کرده و از کوپه بیرون میرود .

نگهبان گربه را دیده مکث میکند سپس از آنجا دور شده و به سمت اتاق نگهبانی میرود .

حسن بعد از چند دقیقه آرام از کوپه بیرون آمده و آهسته میگوید :گربه جون کجایی؟

صدای گربه از کوپه سوم به گوش میرسد و حسن لبخند میزند و به سمت کوپه سوم  رفته . 

 

عصر-داخلی-کوپه سوم

تا پایش را در کوپه گذاشته چشمش به رد پای خونی گربه می افتد و نگران میشود .

گربه سمت راست کوپه است و سمت چپ روی زمین یه عالمه خون ریخته نگاه حسن روی خون ها دنبال میشود به کفش ها و سپس به صورت خواهرش خیره میشود .

رنگ زهره پریده چشمانش بسته است و خون زیادی از دست او جاری شده .

حسن کیف خود را می اندازد و به سرعت از کوپه بیرون میپرد .

 

عصر –خارجی -ایستگاه

چهره او پر از خشم و بهت است بدون هیچ تکان چشمی اشک از گونه هایش جاری میشود .

اول آرام آرام و محکم راه میرود و سپس قدم هایش تند میشود،نگهبان از اتاقش بیرون آمده و ناگهان متوجه حسن میشود خود را به او رسانده :تو اینجا چه غلطی میکنی؟حسن در حرکت است .نگهبان لباس او را میکشد :ببینم تو پسر علی نیستی؟

حسن لباس خود را از دست او رها کرده و به سرعت به طرف در ایستگاه میدود .

 

غروب است صدای زوزه ی باد به گوش میرسد .چند کلاغ روی کوپه ی سوم نشسته اند.

                                                                                                                  پايان

                                                                    

                                با کمال تشکر از استاد خوبم دکترحسين  طوسی معتمد

  

 

 

نوشته شده توسط نیلوفر در شنبه 1388/02/05 ساعت 21:30 موضوع | لینک ثابت

بهانه های کودکت را ،

به کودکی مسپار

تو را شایسته ی دل

مادریست آوازه خوان .

 

نوشته شده توسط نیلوفر در یکشنبه 1388/01/30 ساعت 20:41 موضوع شعر | لینک ثابت